ၾဆာဒင္ႏွင့္ LIKE ကို LIKE ၾကသူမ်ား

(တစ္)
ၾဆာဒင့္အိမ္ေနာက္က ေတာအုပ္ငယ္မွာ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္မိုက္ေန၏။ ပုစဥ္းရင္ကြဲသံ မွအပ  ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနေသာ အကာလညအခါေပတည္း။ သက္ႀကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္လြန္ခဲ့ၿပီ။ အိပ္ရာအနီးစားပြဲေပၚမွ ဖြင့္လ်က္သားကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ကပ္လ်က္ရွိေသာ မွိန္ပ်ပ်စာၾကည့္မီး အလင္းေရာင္လဲ့လဲ့ေအာက္တြင္ ၾဆာဒင္တစ္ေယာက္အိပ္၍ မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးေခ်။ အိပ္ရာေပၚတြင္လဲေလ်ာင္းလိုက္၊ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕တြင္ထထိုင္လိုက္ျဖင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ႏွင့္အလုပ္႐ႈပ္လ်က္ရွိ၏။အထူးသျဖင့္ ကြန္ပ်ဴတာဆီမွတိန္ခနဲ အသံၾကားလွ်င္ ၾဆာဒင္သည္ ဆတ္ခနဲကြန္ပ်ဴတာဆီသို႔ ထသြားကာ ေမာက္စ္ခလုတ္ကို ေကာက္ကိုင္လႈပ္ယမ္းရင္းတစ္စံုတစ္ခုေသာအာ႐ံုတြင္ စိတ္ေဇာကပ္လ်က္ရွိ၏။
ၾဆာဒင္၏စိတ္ေဇာအာ႐ံုကုိ ဖမ္းစားညႇိဳ႕ယူ၊ ရတက္ပူေစသည္ ကား LIKE ဟူေသာအရာေပ တည္း။ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေလာကတြင္ LIKE သည္လြန္စြာအဖုိးတန္လွ ၏။ LIKE မ်ားမ်ားရေရးသည္ အေရးႀကီး၏။ LIKE သည္သာ ၾဆာဒင့္ဘဝ၊ LIKE သည္သာ ၾဆာဒင္၏ကိုးကြယ္ရာေပတည္း။
လြန္ခဲ့ေသာနာရီဝက္ခန္႔က ၾဆာဒင္၏ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္တြင္ ၾဆာ ဒင္တင္ခဲ့ေသာ စေတးတပ္က ‘ဝတ္ေၾကာင္ကိုလြတ္ေအာင္႐ုန္း မယ္လို႔ကတံုးစိန္ကႀကံ’ဟူ၏။ ေရွးေခတ္ဗမာဇာတ္မင္းသားႀကီး ဦးစိန္ကတံုး၏ ညီေတာ္မင္းနန္ ႏွစ္ပါးသြားၿမိဳင္ထသီခ်င္းမွ အပိုင္းအစတစ္ခုမွ်သာျဖစ္ေလသည္။ ယင္းစေတးတပ္တင္ၿပီးသည္၏ ႏွစ္မိနစ္မရွိတရွိမွာပင္ LIKE သူဦးေရငါးဆယ္ေက်ာ္ေလၿပီ။ တစ္ဦးေသာေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မိတ္ေဆြကမူၾဆာဒင္၏စေတးတပ္ကို မည္သို႔သေဘာေပါက္ေလသည္မသိ။ ‘ေၾသာ္ . . . ၾဆာဒင္ ကတံုးေကနဲ႔ျဖစ္သြားၿပီကိုး’ဟု Comment မွတ္ခ်က္ျပဳ၏။ ကိစၥမရွိေလ။ ၾဆာဒင့္ေမွ်ာ္လင့္သည့္အဓိက အခ်က္မွာLIKE မ်ားမ်ားရေရးသာမဟုတ္တံုေလာ။

ၾဆာဒင္၏ ေျခဥတရားစီရင္ခန္း

(၁)
‘ဃရာ၀ါေသာ ဗဟုကိေစၥာ’ကိစၥျမားေျမာင္လူတုိ႔ေဘာင္ ဟု ပညာရွိတုိ႔  ဆုိၾကေလေသာေၾကာင့္ အသက္အရြယ္ေထာက္လာေသာ ၾဆာဒင္တစ္ေယာက္ ေလာကီအေရးတုိ႔ကို  အထုိက္အေလ်ာက္ အာ႐ုံနည္းလာသည္ကားအမွန္ျဖစ္၏။ ေသွ်ာင္တစ္ထုံးအဆုံးခံကာ စိပ္ပုတီးႏွင့္ ရိပ္ႀကီးခုိလုိေသာ္ျငား ‘ေတာခုိခ်င္စိတ္ကယ္နဲ႔ သပိတ္ကုိလြယ္သေရႏြယ္ကြဲ႔ရွာတုန္း။ ေခ်ာင္အနီးမွာလ။ ေမာင္ႀကီးကို တေစၧကုိက္လိမ့္မယ္ မင္းလုိက္ခဲ့ဦး’ဟူ၍ စာခ်ဳိးကာ အေဖာ္ေခၚရမည္ျဖစ္ေလရာ ဖ၀ါးေျခထက္ၾကပ္မကြာေရပူေရခ်မ္းကမ္းလွမ္းရန္လုိက္ပါၾကမည့္ ေမာ္ဒယ္ အလွကပၸိယတစ္ၿပံဳတစ္မႀကီးျဖင့္မူ မသင့္ေတာ္ေလရကား ဧကစာရီေတာမီွလုိသည့္ မဟာအေလာင္းေတာ္တုိ႔၏ စိတ္ထားမ်ဳိးကို အတန္တန္ခ်ဳိးႏွိမ္ေနရျပန္ေခ်၏။
  ထုိသုိ႔လွ်င္ ၾဆာဒင္တစ္ ေယာက္႐ႈပ္ေထြးေပြလီလွသည့္ ေလာကီထုပၸတ္လူတုိ႔ဇာတ္ႏွင့္  တတ္ႏုိင္သမွ် ကင္းေအာင္ေရွာင္ ကာ ယုိးဒယားျပည္ ဖူးခက္ၿမိဳ႕ အမ္မခန္အရပ္ရွိ ႏွစ္ထပ္အိမ္အုိ ႀကီးေပၚတြင္ ျမင္ျမင္သမွ်သခၤါရ  ေပတကားဟု ဓမၼာႏုႆတိတရား ပြားမ်ားလ်က္ ရွိေနခ်ိန္တစ္ခုေသာ နံနက္ခင္းတြင္ အိမ္ေအာက္ ထပ္ဆီမွ အုန္းအုန္းကြၽက္ကြၽက္ဆူညံေသာ ျငင္းခုံသံမ်ားၾကားရေလရာ   လက္စြဲေတာ္တပည့္ေက်ာ္သံုးဦးႏွင့္ မ်က္ႏွာစိမ္းလူငယ္တုိ႔ကို  ေတြ႕ျမင္ရေလ၏။ ၾဆာဒင္၏  အိမ္ေဂဟာကား ၎တုိ႔အတြက္ သာလာယံဇရပ္မွ်သာတည္း။
‘‘ျပင္စရာမလုိဘူးေလ’’
‘‘ျပင္မွျဖစ္မွာေပါ့ဗ်ာ’’
‘‘မျပင္လုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ’’
‘‘ခင္ဗ်ားတုိ႔ ၾဆာဒင့္အားကုိး ၊လူအုပ္ႀကီးအားကုိးနဲ႔ အႏုိင္မ က်င့္ၾကနဲ႔ေနာ္။ ဘာမွျပင္စရာမ လိုဘူးဗ်။ ဒီအတုိင္းပဲေကာင္းပါ တယ္’’
သူ႔လူကိုယ့္လူ အေခ်အတင္ ျဖစ္ေနခ်ိန္ျဖစ္ရကား ၾကား၀င္ရန္ လက္လွသျဖင့္ ၾဆာဒင္ခမ်ာ ေလွ ကားေျခရင္းမွာ ငူငူႀကီးရပ္ေနရင္း အေၾကာင္းျခင္းရာ အျဖစ္သနစ္စုံ ကို ပညာရွိသုခမိန္ဂုိက္ဖမ္းလ်က္ ေမးျမန္းသမႈျပဳရေလ၏။
  ‘‘မေကာင္းရင္ျပင္ေပါ့။ ေကာင္းရင္ ဒီအတုိင္းထားလုိက္ ၾကေပါ့ေမာင္တုိ႔ရာ။ ဒါနဲ႔ ဘာကုိ ျပင္မွာတုံး။  ဘာကိုမျပင္ခ်င္တာ တုံး ႁမြက္ၾကပါစံ့’’

ျပင္ျပင္၊ မျပင္ျပင္ ..... ငါ့ထိုင္ခုံ ျပန္ေပး

ဒီရပ္ကြက္ေလးက လူေတာ္ေတာ္ စုံတယ္။ ႀကံ့ခိုင္ေရးလည္း ရွိတယ္။ အန္အယ္လ္ဒီလည္း ရွိတယ္။ ရာအိမ္မွဴးေတြ ရွိတယ္။ စီအိုင္ဒီက ရဲေမလည္း ရွိတယ္။ စစ္သား မိန္းမလည္း ရွိတယ္။ စြမ္းအားရွင္ လိုလိုေတြ၊ အရန္မီးသတ္လိုလို ေတြကလည္း ရွိတယ္။

သူတို႔ေတြရွိတာ ေပ်ာ္စရာ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မႈိခ်ဳိးမွ်စ္ခ်ဳိး ေျပာၾကတယ္။

ကိုေထြးကို ကိုညဳိက “ဖြတ္မ်ဳိးေတြ” လို႔ ေခၚတယ္။ ကိုေထြးကေတာ့ ကိုညဳိကို ဒီလိုေျပာတယ္။ “ထဘီ လိုက္ဆြဲေနတဲ့ အေကာင္” တဲ့။
ကိုညဳိကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ဒီမိုေမာင္ညဳိလို႔ ကင္ပြန္းတပ္တယ္။
ကိုေထြးကေတာ့ “ေမာင္ညဳိက ဒီမို မဟုတ္ဘူး။ ဟိုမိုကြ။ ေျခာက္ေနတာ” လို႔ ေျပာတယ္။

ဟိုးအရင္ အစိမ္းေရာင္ ေခတ္တုန္းကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အရန္မီးသတ္ေယာင္ ေဆာင္ထားတဲ့ စြမ္းအားရွင္ေတြနဲ႔ သူတို႔ကို ေနာက္ကြယ္က ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ အမ်ဳိးသား ႏိုင္ငံေရးအသင္းက လူေတြကို ေၾကာက္ရတယ္။

အားနာပါသည္ M.P.T

ျပည္ပဆက္သြယ္ေရး ကုမၸဏီေတြ လာေတာ့မည္။ သူတို႔ကလည္း လိုင္စင္ ခ်ေပးလိုက္သည့္ အစိုးရကိုမွ မ်က္ႏွာမေထာက္။ စစခ်င္း ေဆာက္ႏွင့္ထြင္းသလို ရွစ္လအတြင္း ဖုန္းကတ္သန္း ၃၀ ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်မည္ဟု ေၾကညာသည္။

ယခု မဲေဖာက္ကာ ေရာင္းေနသည့္ ၁၅၀၀ က်ပ္ထက္ နည္းေသာ ေစ်းႏႈန္းျဖင့္ ေရာင္းမည္ဟုလည္း ေၾကညာလိုက္သည္။ ေျပာခလည္း ေလွ်ာ့ေပးဦးမည္တဲ့။

လက္ရွိ ဆင္းမ္ကတ္ ေရာင္းေနသည့္ အစိုးရႏွင့္ ပါတနာႀကီးတို႔ မ်က္လုံး ျပဴးသြားသည္။ ငါတို႔ ခြင္ေပ်ာက္ေတာ့မွာပဲ ဟုလည္း ေတြးၾကသည္။ ခြင္ေပ်ာက္လွ်င္ ေနာက္ခြင္ အသစ္တစ္ခုလည္း စဥ္းစားၾကသည္။ ျပည္သူေတြကလည္း လက္ရွိ လူေတြကို စိတ္ပ်က္ေနတာ ၾကာၿပီ။ ဒါကို လက္ရွိ ဆင္းမ္ကတ္ ေရာင္းေနသူေတြလည္း သိၾကသည္။

ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကလည္း ျပည္ပ ကုမၸဏီေတြလို ေၾကညာလိုက္သည္။ လာမည့္ ၾသဂုတ္လအတြင္း ဆင္းမ္ကတ္ေတြ အလကား ေဝမည္ဟု ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ျပည္သူေတြက မရေတာ့။ ျပည္ပမွ ျပည္ပ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။

ဝန္ႀကီးမ်ား အၿငိမ့္သဘင္

ေလာ္ဘီအုတ္ခဲ စိတ္ညစ္ရ ျပန္သည္။ ပူလစီဆိုလား မူနပီဆိုလား ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္က ျပည္ေထာင္စု ဝန္ႀကီးတစ္ဦး၏ ေျပာၾကားခ်က္မ်ားကို ဘြင္းဘြင္းႀကီး ေဖာ္ျပလိုက္လို႔ ျဖစ္သည္။ အျပည့္အစုံ သိလို၍ ဖုန္း အစုတ္ေလးကို အျမန္ဖြင့္ကာ ဖြဘုတ္ေပၚ ကပိုက႐ိုေလး တက္ၾကည့္ရသည္။

ထုံးစံအတိုင္း ခြီးတဲ့မွ အမ္ပီတီ။ လိပ္ခ႐ု ေကာ္နက္ရွင္။
အဝိုင္းေလး လည္ေနတာ ငါးမိနစ္ခန္႔ ထိုင္ၾကည့္ေနၿပီးမွ ဖြဘုတ္ႀကီး ေပၚလာသည္။

ေတြ႕ၿပီ။
ဝန္ႀကီး ကေလာ္တုတ္ေနသည့္ ဗီဒီယိုဖိုင္။ ဝန္ႀကီးေနာက္မွ ပုန္း၍ ဖိုသီဖတ္သီ ႐ိုက္ကူးထားသည့္ ဗီဒီယို ဖိုင္ေလးကို ၾကည့္လိုက္သည္။

ဝန္ႀကီးက အစကေတာ့ အေကာင္း။ ေနာက္မွ ဘာထျဖစ္သည္ မသိ။ အစက ကြၽဲ၊ ႏြား၊ ၾကက္၊ ဝက္ ကိစၥ ေမးျမန္းရင္းမွ ႐ြာသားတစ္ဦးက ေရသန္႔လိုခ်င္သည္ ဟုဆိုေသာ္ ဝန္ႀကီးတစ္ေယာက္ ျဗဳန္းခနဲ ေဒါသ ေပါက္ကြဲသြားသည္။ ဘာေၾကာင့္ေတာ့ မသိ။ အုတ္ခဲ နားမလည္။ ဖြဘုတ္ေပၚမွာေတာ့ ဝန္ႀကီး ေျပာစကားေတြကို ခ်ျပကာ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ကေလာ္တုတ္ ေနၾကသည္။ အဆဲ ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ဆြမ္းႀကီးေလာင္း ေနၾကသည္။ မ်က္ႏွာ မျမင္ရတိုင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး သမေနၾကသည္။ ဝန္ႀကီးတစ္ေယာက္ ဖြဘုတ္ေပၚတြင္ ဆဲနည္းေပါင္းစုံျဖင့္ လူထုေမတၱာကို ခံယူေနရသည္။ ဘာမွန္းမသိ ဝင္ဆဲလိုက္ၿပီး ဆဲေကာင္းသကြာ ဆိုကာ ၿပံဳးေပ်ာ္ၾကသည္။

ခြန္အားတိုး ႏို႔အရက္

ဒီေန႔က ဂ်ာနယ္ဖတ္မိျခင္းကို စိုေျပတစ္ေယာက္ ေနာင္တရေနသည္။ အခုေတာ့ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။ လူႀကီး မိဘစကား နားေထာင္ရမည္ဟု အေမက ဆုံးမထားသည္။

စိုေျပ ဝမ္းနည္းေနသည္။ ရင္ကြဲပက္လက္ကေလး ျဖစ္ေနသည္။ ငယ္ခ်စ္ဦးကို စြန္႔လႊတ္ရေတာ့မည္။
စိုေျပ ငိုေလသည္။

ဒီကိစၥက သမၼတႀကီးေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ဂ်ာနယ္ထဲမွာ သတင္းေတြ ပါလာသည္။ ေက်းလက္ေန ျပည္သူလူထုမွာ အရက္ေသာက္သုံးမႈ မ်ားျပားေနေသာေၾကာင့္ အရက္အစား ႏြားႏို႔ေသာက္ၾက ပါရန္ သမၼတႀကီးက တိုက္တြန္းလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သမၼတႀကီးကို အဖရင္းသဖြယ္ ၾကည္ညိဳလာသည့္ စိုေျပတစ္ေယာက္ ဒီကိစၥကိုေတာ့ ကန္႔ကြက္လိုသည္။ ဒါက စိုေျပ့အေရး တစ္ခုတည္းမဟုတ္။ အမ်ဳိးသားေရး ျဖစ္သည္။

သမၼတႀကီးက ႏြားႏို႔ ေသာက္ခိုင္းသည္။ အရက္ကိုလည္း ျဖတ္ခိုင္းသည္။ အရက္ေၾကာင့္ အမႈအခင္းေတြ အျဖစ္မ်ားလို႔ အရက္အစား ႏြားႏို႔ေသာက္ၾကပါဟု သမၼတႀကီးက တိုက္တြန္းလိုက္သည္။ ထိုအခါ အရက္သမားေတြ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားသည္။ ႏြားႏို႔က မူးလို႔လားဟု အရက္သမားေတြ စမ္းၾကည့္ၾကသည္။ ျမန္မာျပည္ကလူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႏြားႏို႔ မေသာက္ဖူးၾက။ အရက္ပဲ ေသာက္ဖူးၾကသည္။ ဒါကို ဂရန္း႐ြိဳင္ရယ္မွ တာဝန္ရွိသူမ်ား အသိဆုံး။

အုတ္ခဲႏွင့္ မူဝါဒလမ္းစဥ္ကိစၥ အ႐ႈပ္ေတာ္ပံုႀကီး

(ေလာ္ဘီအုတ္ခဲ)

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ခ်ထားတဲ့ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ေလာ္ဘီအုတ္ခဲ ေကာက္ဖတ္မိသည္။ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ဓာတ္ပုံကို ျမင္ရသည္။ ေခါင္းစဥ္ႀကီး ကလည္း ျပဴးေန၏။

အို... ဘာတဲ့။

ေနျပည္ေတာ္မွာ စာဖတ္ေနသည့္ ဘဘႀကီး ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ မူဝါဒေတြအတိုင္း လက္ရွိ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က က်င့္သုံးသြားမည္ ဆိုပါလား။ အုတ္ခဲ ေက်ာပင္စိမ့္ရေလ၏။ ၾကက္သီးမ်ား တဖုဖုထ၍ နားသယ္ေမြးမ်ားေတာင္ ဖလန္းဖလန္း ေထာင္ရေလ၏။

မျဖစ္။ ဒီကိစၥက ေရွာ့ခ္ရွိသည္။
ဂ်ာနယ္ကို မလွန္ေသးဘဲ ဖုန္းအစုတ္ေလးကို ထုတ္ကာ ဖြဘုတ္ကို ဖြင့္လိုက္သည္။ ဒီကိစၥကို ဖြဘုတ္လႊတ္ေတာ္မွာ ဝင္ရွင္းရမည္။ ဖြဘုတ္ ဆိုတာက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေအာ္ခ်က္ထုတ္လို႔ အေကာင္းဆုံးေနရာ မဟုတ္လား။

"ေသာက္.... ကြိစိကြစ အမ္ပီတီ"။
အေရးထဲ အင္တာနက္လိုင္းက တဖုတ္ဖုတ္ ျပဳတ္က်ေနသျဖင့္ MPT ကို အသံထြက္ေအာင္ ဆဲမိေသးသည္။ အမ္ပီတီဆိုတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးဌာန ကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေဘာလုံးသမားမ်ား ၿပီးလွ်င္ ဒုတိယ အဆဲအခံရဆုံး ျဖစ္သည္။

ၿမိဳ႕စားမင္းႏွင့္ ပုဒ္မ-၁၈

ကမၻာျပားေလၿပီ။
နည္းပညာေၾကာင့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြ ဒိုးယိုေပါက္ ျဖစ္ကုန္သည္။ ဘာေသကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာသားေရနဲ႔မွ ဖုံးလို႔မရေတာ့။ သို႔ပါ၍ ေရႊျပည္သာ ၿမဳိ႕စားႀကီး အဂၢမဟာသေရစည္သူ ဘခက္ အေနႏွင့္ ယခင္လို ၿမဳိ႕ေတာ္သူ ၿမဳိ႕ေတာ္သားေတြကို ဓားမိုးအုပ္ခ်ဳပ္၍ မေကာင္း ေတာ့ေခ်ၿပီ။ အိမ္နီးခ်င္းၿမဳိ႕ေတာ္ေတြ၊ ေဒသတြင္း အဖြဲ႕အစည္းေတြ ကလည္း ေျပာလွၿပီ၊ ဖိအားေပးလွၿပီ။
ဒီလိုနဲ႔ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ေပးလိုက္သည္။
ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျခင္း လုပ္ေပး ကတည္းက အရင္ဆုံးတက္သည့္ ျပႆနာက ဆႏၵျပျခင္းျဖစ္သည္။
ၿမဳိ႕ေတာ္သူ ၿမဳိ႕ေတာ္သားေတြ ကလည္း ဘယ္တုန္းကတည္းက ျပခ်င္ေနမွန္းမသိ။ ဆႏၵေတြ လႊတ္ျပၾကသည္။ သူတို႔ေတြ မ်က္စိက်ိန္းမွာစိုးလို႔ ေစတနာျဖင့္ မီးျဖတ္ေပးထားလွ်င္လည္း ေစတနာကို နားမလည္ ဆႏၵျပၾကသည္။
ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းလို႔ သေဘာထားလွ်င္ စိတ္စြဲၿပီး သံသရာမွာ ဒုကၡမ်ားမည္ စိုးသမို႔ေၾကာင့္ လယ္ေလးယာေလး ယူထိန္းေပးထားလွ်င္လည္း အာၿပဲႀကီးျဖင့္ ထထ ဆႏၵျပၾကသည္။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ေပးမိတာေတာင္ မွားၿပီလားဟု ၿမဳိ႕စားႀကီးဘခက္ စာဖတ္ရင္း တစ္ခါတေလ ေတြးေနမိသည္။
ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ခ်ဳိင္းေမႊးနဲ႔ တူသည္ဟု ၿမဳိ႕စားမင္းဘခက္ ေတြးေနမိသည္။
ခ်ဳိင္းေမႊးမရွိလွ်င္ အဂၤါမစုံဟု ေျပာလိမ့္မည္။ ရွိလည္း ဘာသြားသုံးရမွန္း သူ႔အတြက္မသိေပ။
တစ္ရက္ …

"တပ္မေတာ္ႀကီးက အင္အားရွိဖို႔ အရာရာမွာကူညီ"....(စိုးမင္း)

          လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္လကတည္းက ထြက္သြားမိတဲ႔ သင္ၾကားေလ႔လာေရး ခရီးရွည္ႀကီးဟာ ဒီေန႔ညေနမွ လိုက္ပါလာသူ ဂ်ပန္ဆရာႀကီးမ်ားကို ေလဆိပ္အ၀အထိ တာ႔တာ႔ဘိုင္႔ဘိုင္လုပ္ၿပီး ဆုံးခန္းတိုင္ပါေတာ႔တယ္။ ကိုယ္႔ဆီက သတင္းေထာက္သူငယ္မေလးေတြလိုမ်ဳိး “ဟိုေပါ႔ေနာ္။ ႏိုင္ငံျခားကို ပညာေတာ္သင္သြားၿပီး ျပန္လာေတာ႔ ဘယ္လိုခံစားရပါသလဲရွင္႔။” လို႔ ေမးလာရင္ေတာ႔ သည္ကလည္း သူတို႔ေလသံအတိုင္း “ဟုတ္ကဲ႔။ ဟိုေပါ႔ေနာ္။ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ ဟိုးအရင္ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းတုန္းကလိုေပါ႔ေနာ္။ ဂ်ပန္စစ္သားေတြ ေခၽြးတပ္ဆြဲသြားတာ ခံရသလိုမ်ဳိး ခံစားမိပါတယ္ဗ်။ ဟုတ္။” လို႔ အဲသလိုေလး ပဲျပစ္ျပစ္ႏွစ္နွစ္ေပးလို႔ ေျဖလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ေအာင္မယ္။ အေကာင္းစား ေဟာ္တယ္ႀကီးေတြေပၚက မဆင္းပဲ အစားေကာင္းအေသာက္ေကာင္းေတြ ၀ါးကာၿမဳိကာနဲ႔ က်ည္ဆန္ရထား ေလယာဥ္မ်ားနဲ႔ လႈပ္ရွားသြားလာေနရတာမ်ား သူမို႔လို႔ ေျပာရက္ပေလတယ္။ ေခၽြးတပ္ဆြဲသေလး ဘာေလးနဲ႔။ တကယ္လည္း အဲသည္အတိုင္းပဲ ခံစားရပါတယ္။ လူကဘယ္ေလာက္ပဲ သာယာၿငိမ္႔ေျငာင္း အာရုံေကာင္းေတြနဲ႔ မိန္းမူးေနေသာ္ျငားလည္း ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ တစက္ကေလးမွ အနားမရခဲ႔တာ အခုခ်ိန္က်မွ စာေရးဖို႔ထိုင္နိုင္တာသာ ၾကည့္ပါေတာ႔။ ေရာက္ကာစကမွ သူမ်ားသင္ၾကားပို႔ခ်သမွ်ကို ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္နားေထာင္ၿပီး ညဘက္က် ေတြးကာေတာကာ ေရးႏိုင္ခဲ႔ေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြ ေရာက္လာေလေလ၊ သူတို႔ အေျပာေတြေလွ်ာ႔ၿပီး ကိုယ္ေတြကို အလုပ္ခိုင္းတာ မ်ားမ်ားလာေလေလဆိုေတာ႔ ညတိုင္က်လည္း မအိပ္ရဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔ ကိုယ္႔လုပ္ရမယ္႔အလုပ္အတြက္ ျပင္ရဆင္ရ ရွာရေဖြရနဲ႔ ဘာစာမွ မေရးႏိုင္ေတာ႔ဘူး။

ငိုရတယ္... ၀ါးဟားဟား

ေရးသားသူ- ဘစီ

အခုတစ္ေလာ သမိန္ေပါသြပ္ရဲ႕ “ရယ္ရတယ္..ၿဗဲ”ဆိုတဲ့ စကားေလးက လူႀကီးေတြၾကားထဲမွာ တစ္ပတ္လည္ၿပီး ေခတ္စားေန
တဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ဗ်ာ က်ဳပ္ကလည္း ကေျပာင္းကျပန္လုပ္ၿပီး“ငိုရတယ္... ၀ါးဟားဟား”လို႔ ဆိုလိုက္ခ်င္တယ္ဗ်ဳိ႕။ ၿပီးရင္ က်ဳပ္ နာမည္ကိုလည္း ေျပာင္းပစ္မယ္။ ကလိန္ဘစီလို႔။ သမိန္ေပါသြပ္နဲ႔ မတူတဲ့ ကလိန္ဘစီရဲ႕ထြင္လံုး ေလးတစ္ခု ဆိုပါေတာ့ေလ။

တစ္ေလာက သမိန္ေပါသြပ္ စကားငွားသံုးသြားတဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပ်ာ္ အစိုးရပိုင္းက လူႀကီးမင္းတစ္ဦးကို သမိန္ဘယ္သူဘယ္၀ါ ဆိုၿပီး နာမည္ေျပာင္ေပးၾကတာေတြ႕လို႔ခင္ဗ်။ ေနာင္ က်ဳပ္ရဲ႕ ဒီစကားလံုး ငွားသံုးတဲ့ လူႀကီးမင္းမ်ားရွိခဲ့ရင္ ကလိန္ဘစီရဲ႕ စကား ငွားသံုးသြားတဲ့ ကလိန္ဘယ္သူ ဘယ္၀ါလို႔ အလြယ္နာမည္ေပးလို႔ရတာေပါ့ဗ်ာ။

အခုတစ္ေလာ က်ဳပ္အူျမဴးေနတယ္ဗ်ာ။ မျမဴးလည္းခံႏိုင္ပါ ႐ိုးလား။ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္ေနၾကတဲ့ အစိုးရလူႀကီးမင္း မ်ားထဲမွာ တခ်ဳိ႕ေသာ လူႀကီးေတြက သိပ္ၿပီး ဟာသေတြ ေျပာေနသ ကိုးဗ်။ ေၾသာ္.. ၀န္ႀကီးလည္း လူပဲဗ်ာ။ ရယ္စရာေျပာတာ က်ဳပ္ ကေတာ့ အျပစ္မတင္ရက္ပါဘူး။ ျပည္သူအားလံုးကို ေပ်ာ္ေစခ်င္ တဲ့သူေတြအျဖစ္ အႏွီလူႀကီးမ်ားကို က်ဳပ္လႊတ္ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳ ပါတယ္။

သမၼတေလာင္း ဦးသံေခ်ာင္း နွင့္ ေတြ ့ဆံုေမးျမန္းျခင္း

ေရးထားတာေလး သေဘာက်လို႔
သမၼတေလာင္း ေမာင္သံေခ်ာင္းကိုအားေပးခ်စ္ခင္သူမ်ား Facebook Page မွ ကူးယူလာျခင္းျဖစ္ပါသည္။

Q မဂၤလာပါ ဦးသံေခ်ာင္းခင္ဗ်ာ

A ဟုတ္ကဲ့ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ ..

Q ပထမဆံုးအေနနဲ ့ေမးခ်င္တာက ျမန္မာ/ ဗမာ အေခၚအေဝၚနဲ ့ ပတ္သတ္ျပီး ဦးသံေခ်ာင္းရဲ ့ သေဘာထားအျမင္ကိုသိခ်င္ပါတယ္ ။

A တကယ္ေတာ့ ျမန္မာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဗမာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဓိကအေရးႀကီးတာ မာ ဖို ့ပါပဲ ။ အဲ့ဒိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သာ သမၼတျဖစ္ရင္ မာမာေတာင္ျပည္ေထာင္စုသမၼတနိုင္ငံေတာ္ လို ့ အမည္ေျပာင္းပါမယ့္ ။ ဒါဆိုရင္ တိုင္းရင္းသားေတြအေနနဲ ့လည္း မဟာဗမာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ လို ့ စြပ္စြဲစရာမရွိပါဘူး ။

Q ဦးသံေခ်ာင္းဟာ သမၼတအာဏာကိုရခ်င္တယ္လို ့ခဏခဏေျပာခဲ့တယ္ေနာ္ ။ အဲ့ဒိအတြက္ ဦးသံေခ်ာင္းကို အာဏာမက္တယ္ လို ့စြပ္စြဲရင္ ဦးသံေခ်ာင္းလက္ခံနိုင္ပါသလား ။

အ႐ိုက္ခံခ်င္လြန္းေသာ ကိုကိုခ်စ္၊ မမခ်စ္မ်ား(ေရးသားသူ- ဘစီ)

 ၾသဂုတ္လမွာ က်ဳပ္အသုဘ အေတာ္မ်ားမ်ား ပို႔လိုက္ရတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း သိမွာပါပဲ။ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ စာေပနယ္၊ သတင္းစာနယ္ပယ္ထဲက အထင္ကရဆရာအခ်ဳိ႕ကြယ္လြန္သြားၾကတယ္မို႔လား။ ရက္စက္လြန္းတဲ့ ေသမင္းရဲ႕ ေခၚရာေနာက္ကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္လုိက္သြား ၾကရရွာတယ္။

“ခ်စ္သူတုိ႔အသက္ကားတုိ၏။ မုန္းသူတို႔အသက္ကား ရွည္ၾက၏”ဆုိၿပီး ဆရာမမိုးမိုး(အင္းလ်ား)ကြယ္လြန္တုန္းက ဆရာတင္မိုးက ၀မ္းနည္းမွတ္တမ္းေရးပါေသးသေကာ။ ေသြးထြက္ေအာင္မွန္တဲ့ အလကၤာေပပဲဗ်။ ဒီလိုဘယ္အၿငိဳးနဲ႔ရက္စက္သြားမွန္းမသိတဲ့ ၾသဂုတ္လႀကီးထဲမွာ ေသမင္းက က်ဳပ္တို႔ခ်စ္ရေသာ သူမ်ားကိုပဲ ေရြးေခၚသြားသဗ်။

က်ဳပ္တို႔ မုန္းပါတယ္ဆိုသူေတြက်ေတာ့ဗ်ာ။ ရွည္လိုက္ၾကတဲ့ အသက္ေတြ။ က်ဳပ္တို႔ကို ႐ုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ၊ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ႏွိပ္စက္ဖို႔မ်ား ဘယ္နတ္ဘုရားေတြက အသက္ရွည္ေအာင္ ဖန္ဆင္းထားသလဲ ေမးရမလိုျဖစ္ေနသဗ်။ ယုတ္မာရက္စက္၊ အသတ္အျဖတ္မွာ ငါဆရာ၊
အမိုက္မွာ ေအာင္လံထူၾကသူေတြက်ေတာ့ အသက္ေတြရွည္သလား မေမးနဲ႔။

ျမန္မာ့ ...ျမန္မာ့....ရုပ္ရွင္

ေတာၾကိဳအံုၾကားမွ လြတ္လပ္ေရးအတြက္တိုက္ပြဲ၀င္ေနရသ

ၿဖင္႕ ေပတိေပစုတ္ ထြက္လာေသာ သီဟတင္စိုးတစ္ေယာက္ ေတာ္လွန္ေရး အတြက္ အသံုးၿပဳရန္ ၿမိဳ႕ေပၚတက္၍ ယမ္းစိမ္း၊ ယမ္းေျခာက္၊ ယမ္းစို၊ ႏွင့္ သီတင္းကြ်တ္ေဖာက္သည့္ ေဗ်ာက္အိုးမ်ားကို လာ၀ယ္ေလရာ ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ မ်က္စိ သူငယ္နားသူငယ္ ၿဖစ္ေနရွာေလ၏။ ထိုစဥ္ ေပတိေပေၾကာင္ႏွင္႕ ကားလမ္းၿဖတ္ကူးရာ ကားတစ္စီးႏွင္႕ တိုက္မိမလို ၿဖစ္သြားေလ၏။ ကားမွာ ကြ်ီ ခနဲ ရပ္သြားၿပီး ကားေပၚမွ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင္႕ ၿမန္မာႏိုင္ငံ၏ Top ten စာရင္း၀င္ က.ုမၸဏီ ၾကီးတစ္ခုတြင္ အၿမဲတမ္း MD ၿဖစ္ေနေသာ ဟိန္းေ၀ယံ ဆင္းခ်လာေလသည္။ ဆင္းဆင္းလာခ်င္း ေနကာမ်က္မွန္ကို ခြ်တ္ကာ အလိုမက်သလို ပံုစံၿဖင္႕ ကားပတ္လည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည္႕၏။ ကားေနာက္ခန္းမွ သူ၏ အၿမဲတမ္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၿဖစ္ၾကကုန္ေသာ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ႏွင္႕ ဇင္မ်ိဳး တို႕မွာ ၿပာၿပာသလဲ ၿဖစ္ကာ ဆင္းလာၾကၿပန္ေလလွ်င္ ေတာသားၾကီး သီဟတင္စိုး မွာ ေနမထိ ထိုင္မသာ ၿဖစ္ေနေလသည္။

ေ၀သာလီျပည္မွာ ဘီလူးေတြ၀င္ေသာအခါ ( ေရးသားသူ- ဘစီ )

မွတ္မိေသးတယ္ဗ်ဳိ႕။ က်ဳပ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ဟင္းေကာင္းေလးမ်ား မိဘကခ်က္ထားရင္ တနင့္တပိုးစားပစ္တာကလား။

ဒါကို ၾကည့္ေနတဲ့ လူႀကီးေတြက ပီတိနဲ႔ၿပံဳးၾကည့္ၿပီး အခုလိုေျပာတတ္တယ္။ “ေအာင္မေလးဟဲ့ၾကည့္ပါဦး စားလိုက္ၾကတာ ေ၀သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္တာ က်ေနတာပဲ”တဲ့။

မိဘအေနနဲ႔ ကိုယ့္သား၊ ကုိယ့္သမီးက ထမင္း၊ ဟင္းကို ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ အားပါးတရစားတာေတြ႕လို႔ ေက်နပ္စိတ္နဲ႔ေျပာတာမ်ဳိးဗ်။ ဒါမ်ဳိး လူငယ္ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့သူတိုင္း တစ္ခ်ိန္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္ ႀကံဳၾကမွာပါဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ကလည္း အဲဒီလို လူႀကီးမိဘေတြကေျပာရင္ ဘ၀င္က် ေနတာပဲေလ။

ေဟာ အခုေတာ့ ေခတ္ေတြကပဲ ေျပာင္းလို႔လား၊ အေနအထားေတြကပဲ ေဖာက္လွဲေဖာက္ျပန္ျဖစ္လို႔ လားေတာ့မသိပါဘူး။ ေ၀သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္တယ္လို႔ေျပာတာကို မႏွစ္သက္တဲ့သူေတြ ေပၚလာၿပီခင္ဗ်။

ရြာလည္တဲ့ စာ ( တိုင္းလံုးေက်ာ္ )

ခုတေလာ တုိင္းလံုးေက်ာ္တုိ႔ အေပါင္းအသင္းေတြၾကား ေရပန္း စားေနတာကေတာ့ ဥၾသဆဲြျခင္းပါပဲ။ ဥၾသဆဲြျခင္းဆုိ ေတာ့ မထိတ္သာ မလန္႔သာ ရင္တုန္ပန္း တုန္ ျဖစ္မ သြားၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ရန္ကုန္မွာကလည္း ကူးတုိ႔ဆိပ္ မီးေဘးကစလို႔ မၾကာ ခဏ မီးသတ္ဥၾသသံေတြ ဟုိေနရာ ကၾကား၊ ဒီေနရာကၾကားခဲ့ရ တာကတစ္ မ်ဳိး။ တစ္ခုခုဆို မီး႐ိႈ႕တယ္ ဆိုတာေတြက ဒီႏွစ္ထဲ ေရပန္းစားေနေတာ့ ဥၾသဆဲြျခင္းကို အဓိပၸာယ္ တစ္မ်ဳိးနဲ႔ အဆုိး မေတြးလိုက္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာတုိ႔။

ဒီလက ဇူလိုင္လ။ ဇူလိုင္ဆုိရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအားလံုး အလိုလိုရြတ္မိတဲ့ စကားရိွပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတုိင္း အထူးတ လည္ စဥ္းစားစရာမလိုပါဘူး။ ‘၁၉ ဇူလုိင္ မေမ့ႏုိင္’။ အမွန္ ပါပဲဗ်ာ။ ျမန္မာႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးရခဲ့တဲ့ ခုႏွစ္ထက္ ဒီလ ဒီ ရက္ကုိ အားလုံး အလြယ္တကူ သတိတရရိွေနၾကဆဲပါ။ အဲ…သို႔ေသာ္လည္းေပါ့ေလ။ အသက္အရြယ္ နဲ႔အေတြ႕အႀကံဳ အရေတာ့ တန္ဖိုးထား ေလးနက္မႈ ကေတာ့ ကြာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ တုိင္းလံုးေက်ာ္ ဒီလို ဘာျဖစ္လို႔ ေျပာရလဲဆုိရင္ အစကေရးခဲ့တဲ့ ဥၾသဆဲြျခင္းေၾကာင့္ပါပဲ။

လဒနဲ႔ ကက္ကင္း (မာေဂ်)

လြင္ကိုတိတ္ / ျမန္မာတိုင္း(မ္)
"အစ္ကိုႀကီး သတင္းထူးတစ္ခုၾကားၿပီးၿပီလား"လို႔ တပည့္ေမာင္ဆိတ္သိုးက အေမးေတာ္ရွိလာရင္ပဲ
"သတင္းေတြက ထူးတာေတြမ်ားလြန္းလို႔ ဘာေတြမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူးကြာ၊ ကဲ ေျပာဘာေတြ
ၾကားလာျပန္လို႔လဲ"
"ၾကားလာတာမဟုတ္ဘူး။ ျမင္လာတာဗ်။ ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚမွာ လဒ (လင္းတ)ေတြ နားေနလို႔"
"အဲဒါကို သတင္းလို႔ေခၚတယ္လား။ ဟာဟာဟ၊ ဒီလိုေဆာင္းတြင္းမွာ တိဘက္ကုန္းေျမျမင့္နဲ႔
ဟိမ၀ႏၲာမွာ အေအးဓာတ္လြန္ကဲလို႔ အဲဒီကငွက္ေတြ ေဆာင္းခိုရင္း ရာသီဥတုေႏြးတဲ့ပင္လယ္ဘက္
ဆင္းလာတာေလ၊ ဒါမ်ား အထူးအဆန္းလုပ္လို႔"
"အစ္ကိုႀကီးကသာ မထူးတာ၊ ေဗဒင္ ဆရာေတြကေတာ့ ထူးတယ္ဆိုၿပီး ေဟာစာတမ္းေတြ အမ်ား
ႀကီး ထြက္လာပါ ေပါ့လား"

တရားခြင္ (မာေဂ်)

အစ္ကိုႀကီးေရ၊ တရား႐ံုးကလည္း သပ္ရပ္ခံ့ညား၊ နံရံေတြကလည္း ေပါလစ္ တိုက္ထားတာ
ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္၊ တရားခံထိုင္မယ့္ ၀က္ျခံကလည္း ေဆး ေတြသုတ္၊ တရားခြင္မွာ လာနားေထာင္
မယ့္သူေတြအတြက္လည္း ပလတ္စတစ္ ထိုင္ခံုေတြခင္းလို႔၊ စားပြဲေတြေပၚမွာ လည္း အနီေရာင္
အခင္းေတြနဲ႔၊ ေနာက္ က နံရံမွာလည္း ႏိုင္ငံေတာ္တံဆိပ္ႀကီးက အေရာင္တစ္လက္လက္နဲ႔...လို႔
တပည့္ေက်ာ္ ေမာင္ႂကြက္နီက ေျပာ လာပါတယ္။
သိတဲ့အတိုင္းပဲေလ ႂကြက္နီစကား က သံုးခြက္တစ္ခြက္ေတာင္ မတင္တတ္ ေလေတာ့ -
မင္းကလည္း ေသာက္မွ မေသာက္ရ ေသးဘူး၊ မဟုတ္တာက စေျပာၿပီ၊ ငါက တရား႐ံုးဆိုရင္
ဒုတိယၿမိဳ႕နယ္ တရား သူႀကီး႐ံုးကေန တရား႐ံုးခ်ဳပ္အထိ တရားမမႈမွာ တရားလိုအေနနဲ႔ေရာ၊
အေသေရဖ်က္မႈနဲ႔ တရားစြဲခံရလို႔ တရားခံအေနနဲ႔ေရာ ေရာက္ဖူးၿပီးသား။

ေခတ္သစ္ ငခင္ညိဳမ်ား(မာေဂ်)

"အမယ္ ေလာ္စပီကာႀကီး တကိုင္ကိုင္နဲ႔ လမ္းထဲမွာ ထီေရာင္းဖို႔က်င့္ေနတာလား" ေျပာသံနဲ႔အတူ
တပည့္ေက်ာ္ ေမာင္ႂကြက္နီ ေရာက္လာပါတယ္။
"အသံက်ယ္ရင္ ႏိုင္စတမ္းေခတ္မို႔လို႔ အသံက်ယ္က်ယ္ထြက္ေအာင္ ေဟာဒီ ေလာ္ႀကီးနဲ႔ က်င့္ေန
တာ။ ဒါထက္ ငါ့ဆီ မလာဘဲ လနဲ႕ခ်ီၿပီးေပ်ာက္ေနတာ ဘယ္သြားေနတာလဲ"လို႔ ေဟာက္လိုက္
ရင္ပဲ
"ေရလိုက္ခပ္ေနတာေပါ့ဗ်။ ခင္ဗ်ားႀကီးက ျဖစ္ထြန္းတဲ့သူမဟုတ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ဆရာတင္မွား
ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့မလည္း ကြ်န္စုပ္တဲ့သရက္ေစ့ေလာက္ေတာင္ မေျပာင္လို႔ ေငြလိုက္ရွာေနရတာ
ေပါ့။ တခ်ဳိ႕မ်ား ဟိုေခတ္ဆိုလည္း ဟိုေခတ္က အာဏာရွိသူနဲ႔ေပါင္းလိုက္၊ တစ္ခါ ေခတ္ေျပာင္း
ျပန္ေတာ့လည္း သူတို႔ေလာက္ ဒီမိုကေရစီလိုလားသူမရွိ လိုက္နဲ႔၊ အေနအစားေခ်ာင္ေနလိုက္တာ၊

ခါေတာ္မီသင္တန္း(မာေဂ်)

မေရာက္တာလည္းၾကာ၊ သတင္းလည္း ဘာမွမၾကားရျဖစ္ေနတဲ့ တပည့္ေက်ာ္ ေမာင္ႂကြက္နီရဲ႕
အေဆာင္ကိုလိုက္သြား မိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့ လူပ်ဳိႀကီးဆိုေတာ့
ပုပ္ေစာ္ နံမွ ေဘးအခန္းက တံခါးဖ်က္၀င္ၾကည့္ ရတယ္ဆိုရင္ လူၾကားမေကာင္း သူၾကား
မေကာင္းျဖစ္ဦးမယ္။
ဒါေပသိဗ်ာ သူ႕အခန္းေရာက္ေတာ့ ဒီေလာက္က်ဥ္း က်ပ္တဲ့အခန္းထဲမွာ လူေတြကအျပည့္။
ထင္တဲ့အတိုင္းမ်ားျဖစ္ေနၿပီလားဆိုၿပီးသူ႔အခန္း၀အေရာက္-
(ႂကြက္) အားလံုးညီညီညာညာဆိုၾက ေနာ္၊ ဒီကိစၥဟာလံုး၀ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရွိဘူး၊ ပြင့္လင္း
ျမင္သာဖို႔လိုတယ္ (ပရိသတ္မ်ား) ဒီကိစၥဟာ လံုး၀ပြင့္လင္း ျမင္သာမႈမရွိဘူး။ ပြင့္လင္းျမင္သာဖို႔လို
တယ္။

ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရး၏ ဂင္းနစ္စံခ်ိန္တင္ႏိုင္ေလာက္သည့္ အမွား

ကၽြန္ေတာ္ ဦးေသာင္းညြန္႕ ၁၄/ဖပန(ႏိုင္)061988 သည္ သတင္းေထာက္ အလုပ္ျဖင့္ အသက္ ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳသူ တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး၊ ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀သူ တစ္ဦး မဟုတ္ပါ သျဖင့္ (မိသားစု စား၀တ္ ေနေရးမွာ လံုေလာက

္ရံုမွ်သာ) ယေန႕ထက္တိုင္ တယ္လီဖုန္း ၀ယ္သံုးႏိ...
ုင္ေသာ လူတန္းစားထဲတြင္ ပါ၀င္ ႏိုင္ျခင္းမရွိေသးသူ တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။

သို႕ပါေသာ္လည္း (၂၄.၅.၂၀၁၂) ရက္ေန႕တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႕ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕၊ ျမန္မာ့ ဆက္သြယ္ေရး လုပ္ငန္းရံုးမွ ပူးတြဲပါ ပံုအတိုင္း တယ္လီဖုန္း အခြန္ေငြေပးသြင္းရန္ ေတာင္းခံလႊာ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါသည္။ ေငြေတာင္းခံလႊာတြင္ ပါ၀င္ေသာ တယ္လီဖုန္းနံပါတ္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္အတန္ၾကာကပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ၿမိဳ႕တြင္ တပ္ဆင္ခ်ထားေပးခဲ့ေသာ တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ အစဥ္မ်ားထဲက တစ္ခ ုအပါအ၀င္ျဖစ္ေန သည္ကိုလည္း စံုစမ္း သိရွိရပါသည္။